پيشگفتار جوامع بشرى از گذشته‌هاى بسيار دور با واژگان جنگ و صلح آشنا بوده‌اند . صحيفهء زندگانى بشر نيز از آغاز تا كنون ، بيشتر ، با خامهء جنگ نگارش يافته است . به ندرت جامعه‌اى را مىتوان يافت كه جنگ را نيازموده و تلخ و شيرين شكست‌ها و پيروزىها را نچشيده باشد . تجاوز و دفاع ، دو روى زشت و زيباى سكّهء جنگ و كارزارند كه خاستگاهشان ، قدرت‌طلبىها و برترى جويىها از يك سو و ستم ستيزىها و عدالت خواهىها از سوى ديگر بوده است ؛ جاه طلبان از راه جنگ ، در صدد گسترش دامنهء نفوذ و سلطهء خويش بر آمده‌اند ، عدالت خواهان نيز بناچار براى دفاع از عزّت و شرافت خويش به جنگ روى آورده و در برابر تجاوزگران ، ميدان كارزار را رها نكرده‌اند تا مبادا فساد و تباهى ، پهنهء گيتى را در نوردد و زمين با همهء گستره‌اش براى شايستگان و وارستگان تنگ شود .